David Veldman

Ik stond daar voor die muisstille zaal. Ik was gelukkig. Tot het gefluister begon, het onderdrukte gegiechel. En de harde waarheid tot me doordrong.

De mensen dachten dat ze naar een voorstelling zaten te kijken. Een enge voorstelling, dat wel. Van iemand die zich misschien iets te veel inleefde in zijn rol, zich net te veel had verdiept in de waanzin die hij wilde verbeelden. Maar toch. Een voorstelling.

Tevreden lieten ze zich achterover zakken. Straks gingen de lichten aan, de deuren open, misschien nog een drankje in de lobby, maar dan moesten ze toch echt op huis aan.

Alleen die man, de man op de eerste rij.

Hij keek me aan, smekend. Op zijn voorhoofd stonden glimmende druppeltjes zweet, zijn handen trilden. Hij boog voorover, pakte iets onder zijn stoel vandaan, vouwde het uit. Het was een windjack, een paars windjack. Hij viste een zakdoekje uit een zijzak, depte zijn voorhoofd.

Zijn dochter, die de hele avond verveeld om zich heen had zitten kijken, leek eindelijk te merken dat er iets mis was. Ze fluisterde iets in haar vaders oor. Hij antwoordde niet. Ze kneep in zijn hand. Geen reactie. Ze knoopte het bovenste knoopje van zijn overhemd los, met een papieren zakdoekje veegde ze het zweet van zijn voorhoofd.

Haar vader pakte haar hand, kneep hem bijna fijn, zijn gezicht dicht bij het hare, asgrauw, drijfnat.

‘Help me,’ bracht hij steunend uit, ‘alsjeblieft, help me…’

Uit het verhaal ‘Macht’

Een paar weken voor hij Candy ontmoette, nu toch alweer een jaar of tien terug, had Johnny ontdekt dat hij langzaam maar zeker werd opgepeuzeld door vliegjes. Ze kropen onder zijn kleren, namen minuscule hapjes die voelden als de prikjes van een injectienaald. De beestjes waren duivels discreet, zelfs Johnny’s dokter kon niks bijzonders ontdekken, wel vond hij de poriën wat vergroot. ‘Zo werken ze, de kleine motherfuckers,’ fluisterde Johnny, ‘begrijp dat nou.’ De dokter had zijn schouders opgehaald en een kalmeringsmiddel voorgeschreven. Maar Candy, die door haar Indische oma was ingewijd in de geheimen van de Stille Kracht, nam zijn klachten serieus. Ze verbrandde al zijn kleren, liet het bad vollopen, goot er een bitter riekend kruidenmengsel in dat haar oma speciaal voor de gelegenheid had gebrouwen en gebood Johnny zeven keer achter elkaar minstens een minuut onder water te blijven. Daarna was het gedaan met de vliegjes. Johnny had Candy meteen ten huwelijk gevraagd.

Hoewel ze al sinds haar vroegste tienerjaren fan was van Johnny, had Candy nee gezegd. Vanwege het leeftijdsverschil natuurlijk, en vanwege de verhalen. Onhandelbare Johnny, onbetrouwbare Johnny, na iedere set een nieuw meisje Johnny, Johnny de beroemdste junk van Nederland. Maar toen schreef Johnny speciaal voor haar een liefdesliedje, meteen zijn laatste grote hit, en voor ze het wist stond Candy in het Amsterdamse stadhuis, verblind door flitslicht, met naast haar een manisch grijnzende Johnny, die wisecrack na wisecrack in de microfoons fluisterde.

Uit het verhaal ‘Johnny tu n’est pas un ange’